Iako obožavam ljeto, jesen je moje doba
nosi simbol zrelosti i značenja više stoga
plodove koje su zaokružili ono cvjetanje
pupovi koji su upili kiše i sunca plesanje.
Dala sam ti kišu svega što u sebi nosim
na način da pružim ruke, ali ne prosim
nosila sam sunce želje koje griju srca
velikodušno i zdušno da oboma kuca.
Istinito i iskreno baš i to pred svijetom
a da ništa zvano nije sa sudbinom kletom
stapala se svakom misli što mi duša išće
dobivši od tebe uvijek samo tuge lišče.
Te osvete tako niske bez imalo časti
pod njima bi svatko drugi izabrao pasti
izazvale bi mi ljutnju kao da sam dijete
kočila bi na ručnu u trenu iz brzine pete.
To nije bilo odbacivanje nego samo bijeg
povlačenje u kojem se ne diže bijeli stijeg
prostor distance tek da se rasplinu borbe
ukinu u vremenu datih nedoumica tvorbe.
Koje razdiru udaljenost i neprisustvo
to fizičko i kronično tvoje odsustvo
tu granicu koju samo ljubav može prijeći
u slučaju slobode kad ne postoji treći.
Čudna je samo ljubav kojoj nije strano
da izdrži mnogo i nadasve jednostrano
samoća je uteg podijeljen baš obostrano
kad se ljubavi oduzme ono što joj je dano.
Ne pokušavam niti želim mijenjati tvoj um
baš svakom ljudskom biću to je duše drum
to čini ljubav jer ona samo ima čudesnu moć
slomiti ponos koji u duši stvara samotnu noć.
S ljubavlju, Željka.
Autor: Željka Šabić
Komentiraj